Wat er mis is met truth movements ..

Aardig wat.
Sinds 11 september 2001 veranderde er veel in de wereld en één van de belangrijkste zaken die het levenslicht zag was de zogenaamde truth movement: groepen burgers die zich organiseerden in waarheidsvinding. Vroeger had je natuurlijk ook al groepen die aan waarheidsvinding deden, maar nog nooit werd het op zulk een massale schaal gedaan. De belangrijkste reden hiervoor is natuurlijk internet. Pas in dit decennium bood dit medium de faciliteiten en het bereik om dit tot een wereldwijde exercitie te maken. Niet alleen kan men wereldwijd communiceren met gelijkgestemden, maar kan men onbeperkt beeld, geluid en schrift uitwisselen, iets wat voorheen door middel van pamfletten en mond-tot-mond communicatie moest gebeuren. Dit heeft tot grotere aantallen betrokken mensen geleid, maar ook tot meer vrijblijvendheid en veel fragmentatie. En juist die fragmentatie toont aan dat er geen eenheid en leiderschap is om al die publieke verontwaardiging te kanaliseren, wat in de regel leidt tot de spreekwoordelijke kruiwagen vol kikkers. De truth movements zijn in sommige gevallen hun eigen ergste vijand geworden.

Truth movements zijn in de eerste plaats een reactie op de misstanden in de wereld en de machinaties van politici en corporaties. Maar door de afnemende populariteit van politieke partijen, religie en pressiegroepen -zoals vakbonden- leken mensen toch een vorm van georganiseerd verzet te missen tegen alle cluster fucks waarmee ze dagelijks geconfronteerd werden. Enter de truth movement: een verzameling gelijkgestemden die in ieder geval een aantal decepties met elkaar delen. Wat meteen ook de zwakte van zo’n groep aantoont: de reden waarom ze dergelijke misstanden naar voren brengen verschilt van subgroep tot subgroep en van individu tot individu. Sommigen spreken zich uit tegen de Amerikaanse regering omtrent 9/11 omdat ze zich belazerd voelen toen ze op de huidige president stemden en andere groepen voeren al jaren een guerrillaoorlog tegen de federale regering en zien nu enkele van hun standpunten ondersteund door een grote groep burgers. Weer anderen ageren tegen de regering vanuit religieuze motieven en anderen willen er gewoon een politiek slaatje uit slaan. Dit creëert verwarring, want de buitenwacht die de truth movements beziet kan vaak niet dit onderlinge onderscheid aanbrengen en scheert alle “truthers” over één kam.

Een ander probleem dat je vindt bij truth movements is de manier waarop de ze misstanden aan de kaak stellen. Ze beginnen goed door aan te geven welke zaken niet kloppen volgens de officiële versie en onderbouwen waarom dit niet kan kloppen. Maar dan vervallen ze in die ene klassieke fout: ze gaan vervolgens zelf theorieën aandragen die moeten verklaren wat er precies gebeurd is. Hoewel dit zeer begrijpelijk is, is dit nu juist datgene wat ze niet moeten doen, omdat ze zich dan zelf ook schuldig gaan maken aan speculatie en giswerk. Helemaal als de mensen die deze theorieën gaan ontwikkelen dit doen op basis van niet-bestaande autoriteit (m.a.w. ze hebben er de ballen verstand van). Dit biedt de spin doctors van de officiële versie dan weer de gelegenheid om de theorieën van de truthers te ontkrachten en zo onder hun initiële en sterkste argument uit te komen waar het in de eerste plaats om te doen was; namelijk dat er geen hout klopte van hun officiële verhaal en dat ze daar nog steeds verantwoording over af moeten leggen. Vervolgens laten truthers zich door debunks en moddersmijten makkelijk verleiden tot eeuwige welles-nietes spelletjes en verdwijnt de hoofdzaak langzaam naar de achtergrond. Missie geslaagd.

Doordat truth movements in een underdog positie verkeren grijpen ze iedere hulp aan die ze kunnen krijgen om hun boodschap gehoord te krijgen. Het risico dat dit met zich meebrengt is dat er niet kritisch wordt gekeken naar de mensen die zich affiliëren met de waarheidsbeweging, wat weer kan leiden tot subversieve elementen binnen de beweging die meer slecht dan goed doen. Men loopt te snel achter figuren aan die het geliefde gospel prediken onder de truth-paraplu. Allemaal weer inherent aan het ontbreken van leiding binnen deze bewegingen, de achilleshiel van dergelijk goed bedoelde initiatieven. Dit is natuurlijk enorm jammer, want een dergelijk grote groep mensen die zich mondiaal verenigt tegen oorlog, genetische manipulatie of corporatisme kan een enorme stem hebben. Meedoen aan lokale verkiezingen, steunen van politieke kandidaten met de juiste agenda, boycotten van bedrijven of producten of het uitbrengen van petities en het stellen van kamervragen. Je kunt je dan ook afvragen in hoeverre men bereid is om tot actie over te gaan. Zoals gezegd is het truther spelen via internet een geheel vrijblijvende exercitie en haken de meesten af wanneer er tot actie overgegaan moet worden.

Voor veel mensen is de truth movement ook niets meer dan een aardig tijdverdrijf, een manier om in contact te komen met anderen die niet meteen op de loop slaan voor hun afwijkende mening. In wezen zoekt men gelijkgestemde zielen en in een wereld waar de kerken leeglopen en saamhorigheid en sociale steun langzaam verdorren, is de waarheidsbeweging de nieuwe religie voor sommigen. En ook hier geldt: blind geloof leidt tot verstarring.