Aanslagen Brussel - Gesprek met Ole Dammegard (deel 1)

Dit is de uitgeschreven tekst van het eerste deel van een gesprek dat Irma Schiffers en Jeroen Duijs met Ole Dammegard hadden na de aanslagen in Brussel van 22/03/2016 waarbij hij een  aantal belangrijke aspekten van de aanslagen behandelt en in relatie brengt met andere soortgelijke aanslagen. 

Hallo Ole, heel fijn je te ontmoeten. We hopen dat je het laatste nieuws voor ons hebt over Brussel. Wat is er gebeurd?

Ik bestudeer dit soort dingen al zo’n dertig jaar, dus ik ben er heel sterk bij betrokken en ik heb geprobeerd te onthullen wat er in Kopenhagen en bij Charlie Hebdo  gebeurd is...en in Sydney. Er zijn er zoveel zoals deze, inclusief het bloedbad van 13 november 2015 (Parijs) en ik denk dat, waar we hier naar kijken, opnieuw alle tekenen heeft van een ‘valse vlag’, in relatie tot die andere dus. Maar het is belangrijk om niet te snel tot conclusies te komen, maar deze heeft echt alle tekenen van wederom een nieuwe...

Ja, ik begrijp het...Wat ik me afvraag, er moeten veel camera’s geweest zijn in de vertrekhal, maar we zagen niet één moment waar de explosie plaatsvond.

Dat is een standaard procedure als je naar dit soort operaties kijkt. Ze spenderen miljoenen aan beveiligingscamera’s en bewaking en overal zijn er camera’s en wanneer dit soort dingen gebeuren: Boem! Er werkt niet één camera. En ik zou willen zeggen met beveiligingsbedrijven zoals deze, in een normale wereld,  zouden ze ontslagen zijn en een schop onder de kont krijgen, voor het feit dat ze zeer inefficient zijn, maar hier zien we precies het tegenovergestelde. En het bedrijf dat verantwoordelijk was op de luchthaven hier, ICTS, is een Israëlisch beveiligingsbedrijf, en zij waren voorzover ik weet aanwezig op de luchthaven tijdens 9/11. Ze hadden daar de leiding. Bij de Madrid-aanslag, de 7/7 bomaanslagen, op zoveel van die plaatsen waar de zogeheten terroristische aanslagen plaatsvinden, is dit bedrijf daar aanwezig. En je hebt ook het Tavistock Instituut, waar de bus werd opgeblazen in Londen tijdens de 7/7 aanslag. Dat was juist voor de deur van het hoofdkantoor van de ICTS-afdeling in Engeland.

Zie in verband ook: Israëlische veiligheidsfirma ICTS ‘faalt’ opnieuw?

Oh, dat is heel toevallig!

Deze toevalligheden worden steeds ....ik bedoel, als je slechts naar één gebeurtenis kijkt, dan zeg je ‘oké’. Maar wanneer het steeds opnieuw opduikt, en opnieuw en opnieuw en opnieuw, dan moet je deze punten serieus nemen en met elkaar verbinden. En ik zou zeker willen stellen dat dit bedrijf, ICTS, op zijn minst zeer verdacht is. En ook, de enige beelden die zijn vrijgegeven van het metro-station en ook van de luchthaven blijken niet echt te zijn. Ze waren uit 2011, één van de Domodedovo-luchthaven in Moskow en één van een bomexplosie in de metro van Minsk, Wit Rusland. En dus dit is gewoon nogmaals....deze bewijzen die naar voren komen, zijn op zijn zachtst gezegd zeer dubieus. Zelfs de cijfers van de doden en de gewonden blijken niet accuraat te zijn, ze blijven ze veranderen en dat is eveneens standaard. Het gaat op en neer een op en neer, je krijgt er geen grip op en je kunt je er niet aan vasthouden.

Zie in dit verband ook : De video’s die de ‘aanslagen’ in Brussel tot wereldgeschiedenis maakten                  

Ja, dat is ook heel vreemd. Over België: de Belgische VRT, het televisie en radiostation, geeft het toe, ze maakten hun excusus voor het gebruiken van oude beelden uit Rusland. Maar volgens mij is dat de enige die dat heeft gedaan, ik zag nergens anders een excuus, geen andere....

Nee, en deze excuses zijn alleen maar omdat mensen zoals ik en anderen het hebben ontdekt, anders zouden ze gewoon heel blij zijn dat we het allemaal gewoon slikken.

Maar dan heb je ook dat er zoveel slachtoffers en getuigen zijn die gerelateerd zijn aan de media, en dat is ook standaard bij dit soort activiteiten. Bijvoorbeeld na 9/11, voor zover ik weet, hadden alle mensen die werden geintervieuwd en live op TV waren, op één of andere manier een connectie met de vijf verschillende netwerken, zoals FOX-TV, CNN...en het waren mensen die ofwel in de cafetaria werkten of getrouwd waren met de producer, allemaal waren ze hier nauw mee verbonden.

Bij de moord op Olaf Palme, zijn veel getuigen die dicht bij de moord waren en werden geintervieuwd, verbonden met de media. De Parijs-aanslagen, Charlie Hebdo, Kopenhagen, je hebt filmregisseurs, je hebt journalisten. Niet alleen journalisten, maar het is steeds opnieuw weer hetzelfde, en hier onder de mensen die zeer dicht bij degenen staan die zijn omgekomen, heb je de mensen van CBS Baltimore. Er is daar een vrouw met haar echtgenoot, die geintervieuwd werd. Ze is doorgaans presentator.

En dan al de foto’s die binnen zijn genomen en die gepubliceerd werden,  al die foto’s werden gemaakt door een vrouw, genaamd Ketevan Kardava. Zij werkt normaal voor de Georgian Public Broadcaster Foundation, die gefinancierd wordt door de EU. En ze heeft een profielfoto waarbij ze een hand voor haar ene oog houdt, wat een van de vele typische kenmerkende foto’s is die gerelateerd zijn aan de vrijmetselarij. En ze is niet zomaar een fotograaf. Ze zei dat ze slechts onderhalve meter van de bom af stond toen deze afging, en in plaats van dat ze gewond was, liep ze rond en nam ze deze foto’s die wereldwijd zijn verspreid. Maar dit is niet zomaar een fotograaf, want ze werkte voor de Georgian Public Broadcaster. Ja, maar dat is niet alleen maar Russisch. Het wordt gefinancierd door de EU, en zij is opgeleid door de BBC en als je kijkt naar een ‘valse vlag’ operatie, dan zie je dat de BBC daar elke keer weer is, voor het verspreiden van informatie die niet waar blijkt te zijn, maar die de officiële versie ondersteunt. En deze vrouw heeft ook mensen geintervieuwd zoals de secretaris generaal van de NATO en mensen in heel hoge posities in de VN, de EU enzovoort. Ze heeft ook verslag gedaan van de Parijs-aanslagen, dus hier hebben we ook weer een van de hoofdpersonen die opnieuw opduikt.

Ketevan Kardava

Dan kijk je naar ....naar de schade op de luchthaven. Als je naar de beelden kijkt is het enige wat je ziet is een zone vol met rook, een luchthaven vol rook. Er is schade aan het plafond en er zijn veel dingen die van het plafond gevallen zijn, maar als je naar de muren kijkt,  zijn daar TV’s, daar zijn van die schermen die vertrektijden laten zien. Die zijn totaal onbeschadigd, en de muren zijn onbeschadigd, het is alleen het plafond.

Dat is onmogelijk – Ik zag het ook en er was ook een billboard op een statief en die was niet omgevallen.

Dit is, of dit ‘zijn’ de dingen waar je moet op letten, ook op de ramen. Ze zeiden dat die eruit geblazen waren. Is dat glas? Het lijkt meer op plastiek, allemaal heel, heel vreemd. En men zegt tegen mij dat niet iedereen hierbij betrokken kan zijn, nee absoluut niet! Ik weet zeker dat er honderden normale mensen op de luchthaven waren. Maar hoe moeten zij weten, als er ineens een explosie wordt gehoord, rookbommen, of wat er dan ook wordt opgeblazen, hoe moeten zij weten of het echt is of niet, ze gaan gewoon rennen. En dat is precies wat we zien, veel mensen die naar buiten rennen, en dan de belangrijke mensen op de sleutelposities die zich heel verdacht gedragen, maar dat zijn de mensen die we in de media zien en die worden geintervieuwd, met brandwonden, zoals ze zeggen, maar hun verhalen kloppen niet  als je naar ze luistert. Er is één man, die er zeer overtuigend uitziet - zijn hele hoofd zit in verband, zijn gezicht is gekneusd en zo, en hij zei dat hij ... ik denk dat hij bij de metro was, ja hij was bij de metro toen die bom explodeerde en hij beschreef alles - met lichamen overal en rook en puin. En dan zegt hij dat ze naar buiten werden gebracht en dat ze naar verschillende kantoren in de buurt werden gebracht voor eerste hulp. Ik bedoel, we hebben hier ambulaces in de straat, deze mensen werden naar kantoren gebracht voor hulp, en toen zei hij: ‘Ik heb mijn hand verbrand dus ik kreeg een emmer water om af te koelen’, maar als je naar hem keek zag je dat zijn hele gezicht, zijn hele hoofd in verband zat, dus waarom had hij het daar niet over? Hij vermeldt het niet eens.

Er was ook een mooi klein meisje, dat geintervieuwd werd en ook vertelde dat ze heel erg verbrand was. Ze lacht, heeft geen pijn, ze ziet er niet gedrogeerd uit, zoals normaal gesproken bij mensen met brandwonden met vreselijke pijn, vreselijk, afschuwelijk! Hier zien we dat helemaal niet, in plaats daarvan een lach op het gezicht.

Je krijgt er nog eentje: hij is een basketbalspeler en ze zeggen dat hij daar was en dat zijn heup heel erg was geraakt, hij zag dat het bloedde, dus een soort van explosie en er zijn nog steeds foto’s van hem op de luchthaven, maar als je daar naar kijkt lijkt hij voor mij helemaal dezelfde man. En daarna heeft hij polsbanden van een ziekenhuis, twee stuks. Is eentje niet gewoon standaard, voor zover ik weet? Ook schijnt hij helemaal geen pijn te hebben, of ligt hij in een bed. En ze hebben altijd die verhalen als onderdeel van de psy-op om steeds emoties op te roepen. En kort voordat hij naar de luchthaven vertrok had hij een diepgaand gesprek met een vriend over vertrouwen, en je moet sterk blijven en zo....

Zie in dit verband ook:   Aanslagen Brussel: niets is wat het lijkt

Maar dat zijn crisisakteurs denk ik...

Ja, dat is mijn interpretatie, dat we hier kijken naar mensen op de luchthaven, totaal onschuldig, hebben er niets mee te maken, weten niet wat er gaande is. Ik bedoel, je bent op een grote luchthaven, plotseling hoor je een luide explosie, je ziet rook, je ziet al die dingen, je gaat gewoon rennen, je denkt dat het echt is, dus...waar we hier naar kijken is een kleine groep mensen en ik probeer als de hoofdrolspelers in deze groep te identificeren.

Maar ik zal je zeggen dat er ook een aantal heel bizarre dingen aan de hand zijn, als ik .... zoals ik al zei,

Ik was eerder dit jaar in staat... of in 2015, toen was ik in staat om de Kopenhagen-schietpartij te voorspellen één maand voordat ze gebeurde. Ik deed dat publiekelijk en waarschuwde dat het precies naast het treinstation zou gebeuren in Kopenhagen. Omdat ik verschillende....ik ben nu in een positie waarin mensen mij dingen toesturen, mensen van inlichtingendiensten, geschifte mensen, ik weet niet waar al die dingen vandaan komen, ik krijg ze en stop ze in mapjes. Ik hou ze heel goed bij en ik organiseer ze zo goed als ik kan, en ik begin informatie te krijgen over het feit dat er vier aanslagen op rij zouden zijn, de eerste in Dublin, dan Parijs, dan Kopenhagen en dan Firenze in Italië. Maar ik ga hierbij niet verder in op de grote details. Maar toen de eerste twee in Dublin en Parijs plaatsvonden, toen dacht ik ‘oh mijn god, Kopenhagen kan de volgende zijn’. Dus ik bracht het naar buiten via de internationale radio op 3,4,5 verschillende stations, en zei ‘het gaat gebeuren, het gaat hier zijn en daar gebeuren’. En toen gebeurde er niets. Maar precies 1 maand later, op het uur na: Boem! En toen gebeurde het in Kopenhagen. En toen brachten we een grote waarschuwing naar buiten voor Italië ‘wees alsjeblieft op je hoede in Firenze’ ze komen er aan, en in de kranten de volgende dag, stonden grote verhalen over het feit dat ISIS nu naar Italië kwam en zo. Dus ik zou sterk willen suggereren dat veel van de dingen die we nu zien, geheel met elkaar verbonden zijn, totaal verbonden. En als je naar de Bataclan kijkt, weet je nog op 13 november, dat muziektheater in Parijs, dat Bataclan heette, waarvan wordt gezegd dat er vier schutters naar binnen gingen met kalashnikov’s,  en schoten op de menigte voor zo’n 10 tot 15 minuten. Ze doodden ongeveer 85 mensen, en daarna blaasden ze zichzelf op, of  werden neergeschoten of meegenomen, het verhaal blijft veranderen. Maar de enige foto’s die naar buiten kwamen van deze afschuwelijke gebeurtenis zijn die waarop je kunt zien dat er zo’n 25 lichamen op de vloer liggen, er zijn geen mensen in de buurt, geen medici, geen politie, helemaal niets, geen crime scene...zoals plastiek versperring die het gebied afbakent, niets. In plaats daarvan... het lijkt als vijf of zes figuren in zwarte kleren die er net zo uitzagen als de kaarsen die voor hen stonden, bijna als een satanisch ritueel, tussen de stoelen daar. Maar rondom deze lichamen leek het alsof iemand met een gigantisch grote kwast met bloed iets rondom deze lichamen had geschilderd wat op een hartvorm leek.

Ja, hetzelfde als in Brussel...

Ik dacht dat het een hartvorm was en ik dacht dat dit was omdat Parijs het centrum van de romantiek is. Ga naar Parijs in de lente... en dat is waarom ze dit gebruiken op een bizarre rituele manier en waarom ze dat zo geschilderd hebben. Maar hier, als je het vergelijkt - op de Finse TV waar ik dit logo voor de eerste keer zag- ik zag het logo van de luchthaven en dat is rood en dat is exact dezelfde vorm als daar op de grond was geschilderd en daarnaast staat ‘Brussel, het hart van Europa’. Dus ik kan met grote zekerheid stellen dat dit hun manier is om te zeggen ‘Brussel is de volgende’ want ze hebben vaak dit soort dingen recht in ons gezicht gedaan en als we niet reageren dan is het karma van hun schouders af, tenminste dat is wat mij verteld is, dat zij op die manier de wetten van karma zien. Als zij het slachtoffer informeren en het slachtoffer reageert niet, dan rust het karma op het slachtoffer. 

Bataclan Parijs

Verwachte je dat er iets in Brussel zou gebeuren?

Ik verwachtte niet dat het in Brussel zou gebeuren. Ik verwachtte dat het in Engeland zou zijn omdat één van de dingen met dit soort ‘valse vlag’ operaties is dat er altijd altijd altijd een oefening is die er aan voorafgaat. Dat is kort voordat het gebeurt, met een zeer gelijkaardig soort scenario en soms is het al bezig en dan gaat het ‘live’, terwijl de oefening bezig is en dan gaat de oefening ineens ‘live’. En ze hadden de grootste oefening in Europa zo’n tien dagen voor deze aanslag. Er waren vier landen, 72 agentschappen en meer dan 1 000 akteurs bij betrokken terwijl ze zelfs in een oude krachtcentrale in Engeland een replica hadden gebouwd van het Waterloo-station. Dus een enorm groot ding, met veel fotografen en het zag er inderdaad heel erg echt uit. Dus dat is ook....je weet nooit waar dit soort beelden vandaan komen, komt het van deze oefeningen of zijn het echte gebeurtenissen, zijn er echte doden, zijn het slechts crisisakteurs, heel moeilijk om er achter te komen.

Maar er was een oefening in Brussel vijf dagen geleden, of in Antwerpen geloof ik

Ja, dat was in Antwerpen, de dag ervoor. Het was de avond daarvoor en voor zover ik weet, als je de trein neemt in het maar 25 minuten vanaf de luchthaven.

Dus ook deze... wanneer dit soort ‘valse vlag’s worden uitgevoerd worden heel vaak de slachtoffers of de zogenaamde slachtoffers met bussen vervoerd en worden ze naar reddingskampen gebracht of hoe ze dat ook mogen noemen. Maar ik kan me heel goed voorstellen dat deze mensen, crisisakteurs, met bussen worden vervoert, zodat normale mensen geen contact met hen kunnen hebben en ook zodat ze onder controle blijven zodat er niet gelekt kan worden en zo, want dat is heel belangrijk voor hen om alle parameters onder controle te houden bij deze operaties en dat is waarom ze tegenwoordig in grote mate crisisakteurs gebruiken.

Het is echte horror. Maar hoe zit het met mobiele telfoons? Mensen kunnen foto’s maken, filmbeelden wat er is gebeurd?

Dat is een heel goeie vraag. Dus waar zijn deze foto’s? Waar zijn de foto’s van Parijs, waar zijn de foto’s van Charlie Hebdo? Waar zijn de foto’s van de Kopenhagen-schietpartij van de gewone mensen? waar zijn ze? Ze zijn er niet. En iedereen draagt tegenwoordig een mobiele telefoon bij zich en kan een video opnemen. Dus hoe komt het dat we alleen steeds hetzelfde zien, telkens weer. Het is hetzelfde dat wordt opgepompt, opgepompt en opgepompt. En één van de redenen, ik weet niet hoe het met Brussel zit, maar wat ze normaal doen is dat ze het mobiele netwerk platleggen. Het is alleen platgelegd tijdens de operatie, zodat diegebnen die achter de operatie zitten totaal in controle zijn over de informatie die naar buiten gaat. Dus heel vaak zal je merken dat de mensen ter plaatse plotseling hun mobiele telefoon niet kunnen gebruiken. Toen het bijvoorbeeld in het stadion gebeurde in Parijs om te beginnen, waren de telefoons geblokkeerd... ze konden ze niet gebruiken. En ik zou niet verbaasd zijn, ik zou zelfs verbaasd zijn wanneer deze telefoons het wel hadden gedaan,.

Ik denk het niet want je zou overal foto’s vinden, op Facebook en Twitter...

Waar zijn de foto’s. Er zouden honderden foto’s moeten zijn, van honderden mensen op de luchthaven. Het is gewoon...ik bedoel, mensen maken foto’s van hun hamburgers als ze naar McDonalds gaan en ze zetten ze op Facebook, en hier? het is een van de meest dramatische gebeurtenissen van hun leven, waar zijn de foto’s?

Maar in plaats daarvan heb je sommige mensen die foto’s laten zien. En dat zijn foto’s zoals.... er was een man in Zweden, je zag alleen.... hij nam een foto van zijn broek waar bloed aan zat – er waren geen scheuren in de broek, geen beschadigingen, geen wonden, helemaal niets. Het leek op rode verf wat er op zat. En hij hield zijn been vlak naast een grote tas waarop ‘Helly Hansen’ stond en we zijn weer terug bij datgene waar ik vaak heb op gewezen: dat ze zelfs gebruik maken van sluikreclame bij deze operaties om wat extra geld te verdienen.

Nike is bijvoorbeeld een logo dat herhaaldelijk en steeds opnieuw in deze operaties opduikt. En hier hebben we in de metro deze trein waarvan ze gezegd hebben dat ze die gestopt hebben, rook in de tunnel, en mensen zijn geevacueerd.... en wat zien we: één van de jongens voor de camera, en precies in het centrum staat zijn tas met een reflecterende band: Nike, enorm groot en precies in het midden. Toeval? Ik bedoel... als je naar de bus kijkt die in Londen opgeblazen werd, had je aan de ene kant die filmposter die zegt: Terror, pure delight, en aan de andere kant stond een Coca Cola fles. Een poster van een Coca Cola fles – geen tekst, maar met een enorme bom er achter - omdat deze foto’s onder miljoenen en miljoenen mensen over de hele wereld verspreid worden. en wij kijken er gewoon naar – we staan emotioneel open voor elke propaganda die ze naar buiten willen pompen.

wordt vervolgd:   Aanslagen Brussel - Gesprek met Ole Dammegard (deel 2)