Obama en Albright geven toe: UK en VS deden mee aan de staatsgreep in Iran in 1953
|
BRUSSEL - In 1953 werd de democratisch verkozen regering van Premier Mohammad |
1901 oprichting voorloper BP: Anglo Persian Oil Company
![]()
Om het voorval van 1953 te begrijpen moeten we terugkeren tot begin 20ste eeuw, en de geschiedenis van de Anglo-Persian Oil Company volgen.
In mei 1901 neemt Mozzafar Shah van de Qajar-dynastie van Perzië de beslissing om 60 jaar petroleumonderzoek in Iran aan William Knox D'Arcy, een Britse zakenman, te geven. De exploratie duurde slechts 7 jaar, maar in die tijd worden enorme olievelden ontdekt, waarvan Perzië voor altijd 16 procent van de winst zou gaan ontvangen.
British Petroleum
In 1908 wordt dan de Anglo-Persian Oil Company (APOC) opgericht, later hernoemt tot Anglo-Iranian Oil Company (AIOC). In 1954, na de coup d'état in Iran, wordt het ten laatste hernoemt tot British Petroleum Company (BP) dat tot de dag van vandaag nog bestaat.
Samenwerking met warlords en Hitler
Tijdens de Eerste Wereldoorlog heeft Iran (Perzië) een belangrijke rol gespeeld voor de Britten, door zijn oliereserves. De oliereserves kwamen toen onder volledige controle van het Britse leger tot 1918.
Maar na WW I komen er veranderingen. De door de Britten aan de macht geholpen Reza Shah Pahlavi, begint in de jaren 30 met de Nazi's samen te werken.
Iran wil meer deelname in de winst van de olie.
De 16 procent die Iran krijgt sinds 1901 van de Britse winst was nog altijd geldig tot de jaren 30, en dit was niet meer interessant voor Iran.
In 1932 wordt door Iran een einde gemaakt aan de APOC. Nog geen jaar later is er opnieuw een overeenkomst, die niet interessant is voor Iran. De Britten beginnen twijfels te hebben over Reza Shah.
Nadat 'Perzië' in 1935 'Iran' (land van Ariërs) werd, verandert APOC in AIOC (Anglo-Iranian Oil Company).
Iran blijft samenwerken met Nazi Duitsland en in 1939 is Duitsland zelfs de belangrijkste commerciële partner van Iran geworden.
De eerste regime change door de Britten.
Niet iedereen was het binnen het Iraanse Koninkrijk eens met het Nazisme. In Frankrijk werden bijvoorbeeld honderden Iraanse en niet-Iraanse joden geholpen door de Iraanse ambassade.
De Britten konden de collaboratie van Reza Shah met Hitler niet blijven accepteren. Na de start van de 2de Wereldoorlog, en om Duitsland onder druk te zetten, vielen Groot-Brittannië en de Sovjet-Unie Iran aan in 1941. Reza Shah moet aftreden, en wordt verbannen naar Johannesburg (Zuid-Afrika).
Zijn zoon, Mohammad Reza Pahlavi, wordt de nieuwe koning van Iran.
Zijn vader was niet geliefd door het Iraanse volk. Iran kende geen persvrijheid of vrijheid van kleding. Hoofddoeken of chadors van vrouwen werden met geweld van hen afgenomen.Een oppositie werd niet toegestaan, kranten werden gesloten. Hij maakte gebruik van zijn macht om zijn fortuin te vergroten, en werd Iraans grootste grootgrondbezitter.
Zijn zoon zal daar tijdelijk verandering in brengen, maar al snel de vrijheden weer inperken, tot zijn val tijdens de Iraanse revolutie van 1979. Onder zijn dictatorale regime worden vele wapens aangekocht uit de VS en afhankelijkheid gekweekt van het westen. Een geheime politie,SAVAK, mede ondersteund door de CIA moet hem in het zadel houden . Deze maakt gebruik van martelen, gevangenneming en vermoorden van burgers.
Koningshuis in Iran werkt samen met Britse en Amerikaanse leiders.
Iran zit vanaf het einde van de 2de Wereldoorlog onder directe controle van de Britten en na de coup ook van de Amerikanen. De Iraniërs zullen daarom Shah Pahlavi een 'marionet' van de Amerikanen en de Britten noemen.
Een kiem van democratie
In 1951 wordt Mohammad Mossadeq Premier van Iran. Amerikaanse media vierden hem in 1951 nog als de George Washington van Iran en de ‘man van het jaar’. Hij steunt de Nationalisatie van de Iraanse petroleum en wil de plundering van zijn land door de buitenlandse bedrijven stoppen.
In april 1951 keurt het Iraanse parlement de Nationalisatie goed en wordt de National Iranian Oil Company (NIOC) opgericht.
Dat is natuurlijk tegen het zere been van Groot-Brittannië en BP.
Sancties:
De Britten blokkeren Iraanse havens, Britten mogen niet meer voor Iraniërs werken, export naar Iran wordt geblokkeerd en Iraanse tegoeden in Britse banken worden bevroren.
Internationale Rechtbank in Den Haag
Door de nationalisatie maakt Iran meer winst, en dit beperkt het succes van de sancties.
De Britten brengen de zaak voor de Internationale Rechtbank in Den Haag en vertegenwoordigen AIOC zelf.
Mossadeq is voorstander van een internationale rechtzaak omdat de wereld te weten zal komen hoe de Britten handelen. .
De Britten verliezen en het gelijk van het beleid Mossadeq wordt bewezen.
Iran een gevaarlijk land ?
Nadat Groot-Brittannië de rechtszaak in Den Haag verliest, start ze een lastercampagne tegen Iran, die te vergelijken is met die van nu. Ze maken de Amerikanen wijs dat Mossadeq onder invloed van het communisme staat en een gevaar is voor de democratie.... De man van het jaar word vergeleken met Hitler...
President Truman aanvaard het Britse voorstel niet om Mossadeq's regering omver te werpen. Eisenhower tekent het plan wel op 11 july 1953, van de CIA om Mossadeq af te zetten en te vervangen door een militair. De shah, tekende op 13 augustus een akkoord om een door het leger gesteunde coup te ondersteunen en "de militair" als premier te aanvaarden. Dit schrijft Donald Wilber in zijn memoires 'Geheime geschiedenis' Hij was de leider van de coup vanuit de CIA. De coup was het hoogtepunt in zijn carrière
Operatie Ajax
CIA agenten plaatsten bommen bij Iraanse geestelijken. Ze doen zich daarbij voor als communisten. De bedoeling is dat de invloedrijke geestelijkheid zich tegen de regering Mossadegh keert.
Shah Pahlavi vlucht op 17 augustus 1953 uit Iran. Nog geen twee dagen later, op 19 augustus 1953 valt Generaal Fazlollah Zahedi, samen met honderden supporters van de monarchie en de Tudeh-partij, gesteund door de CIA, aanhangers van Mossadeq aan. Het huis van Mossadeq wordt gebombardeerd. Er zijn naar schatting 300 doden vnl. onder burgers op straat, door het uitlokken van geweld door de coupplegers en hun sympathisanten.
Shah Pahlavi keert op 22 augustus terug naar Iran, en benoemt Zahedi als premier zoals afgesproken. In het vliegtuig dat hem terug brengt stapt hij uit samen met Allen Dulles, hoofd van de CIA. Twee dagen later ontvangt hij 5 miljoen dollar vanuit de VS volgens de "Geheime Geschiedenis". Dulles beschikte voor de coup over 1 miljoen dollar budget, schrijft Wilbers.
Mossadeq wordt door een militair tribunaal veroordeeld tot de doodstraf, maar Pahlavi, om het volk onder controle te kunnen houden, wetende dat zijn populariteit gedaald is, zet het om tot 3 jaar gevangenisstraf.
Mohammad Mossadeq zal tot zijn dood in 1967 onder huisarrest leven, en wordt nog altijd tot de dag van vandaag door Iraniërs herdacht als een nationale held, al heeft het huidige regime hem niet graag wegens zijn "onislamitische karakter".
De iraanse revolutie in 1979
De burgers verdrijven de Sjah in 1979. Met de komst van de islamitische Yalatollah's in 1979 verandert er niets aan de onderdrukkingsmethodes van het regime. Khomeiny had een kasteel in Frankrijk en een uitvalsbasis in Engeland met een TV station voordat hij terugkeerde naar Iran in 1979. De manier waarop het beleid is voortgezet met oorlogen en aankopen van wapens en onderdrukking doet vermoeden dat ook deze ogenschijnlijk tegengestelde figuren aan de leiband lopen van de VS en dat de VS een geheime islamitische tak hebben weten te ontwikkelen. Bij de burgers is dit pas na drie jaar duidelijk geworden.
Het vreemde verloop van het gijzelingsdrama in Teheran in 1980
In de amerikaanse ambassade in Teheran worden gedurende 444 dagen lang amerikaanse diplomaten gegijzeld van nov 1979 tot 1981, door studenten.
Dit is ter ondersteuning van de prille Iraanse revolutie in 1979 waarbij de Sjah naar de VS uitweek. Ze willen dat hij terug komt voor een rechtszaak en veroordeling.
De dood van de verdreven Sjah in Egypte op 27 juli 1980 en het uitbreken van de oorlog met Irak in september 1980 zorgden ervoor dat de nieuwe leiding van Iran een einde wilde maken aan de gijzeling. In november 1980 werd Ronald Reagan gekozen als nieuwe president. Op 19 januari 1981 werden de Algiers-akkoorden gesloten. Daarin werd de vrijlating van de gijzelaars geregeld, het vrijgeven van Iraanse banktegoeden en immuniteit tegen eventuele eisen tot schadevergoeding van Iran waarmee Amerika zou kunnen komen. Twintig minuten nadat Carter was afgetreden en Reagan benoemd als president werden de gijzelaars overgedragen aan de Verenigde Staten. Via Algerije vlogen zij naar een legerbasis in West-Duitsland waar Jimmy Carter op hen stond te wachten.
Het vermoeden rijst dat deze vrijlating was afgesproken met Khomeiny door Reagan tot na de verkiezingen om president Carter te laten verliezen . Als Carter er niet in zou slagen de gijzelaars te bevrijden zou hij daardoor niet herverkozen worden. Reagan met Vader Bush als zijn Vice president en zoon George Bush hebben nu 20 jaar regering achter de rug met hun belangengroepen en oorlogen.
Bij ons in de media hoor je zelden over een democratie die om zeep is geholpen door de imperialisten en neocolonialisten. Ze liegen meestal gewoon verder met oorlogsridels en verdenkingen over fabricage van kern wapens in Iran.
Bronnen:
http://www.globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=20698
http://www.hirhome.com/iraniraq/iran-coup.htm
http://www.irannieuws.com/iran/algemeen/1072-55-jaar-na-coup-detat-in-iran-tegen-mossadeq.html
http://www.zapruder.nl/portal/artikel/olie_cia_en_het_einde_van_de_democratie_in_iran/
(1) AP - US President Barack Obama geeft in juni 2009 de deelname van de VS toe in de Iraanse coup;
"In the middle of the Cold War, the United States played a role in the overthrow of a democratically elected Iranian government," zegt hij op een radio in Cairo. Het is de eerste keer dat een VS president dit publiekelijk toegeeft.
(2) Staatssecretaris Madeleine K. Albright, erkent in een speech in maart 2000, de cruciale rol van de coup in de relatie VS - Iran en kwam het dichtst bij een excuus ooit geuit door een Amerikaanse top diplomaat.
"De administratie van Eisenhower dacht dat haar acties gelegitimeerd waren om strategische redenen," zegt ze. "Maar de coup was duidelijk een achteruitgang voor Iran's politieke ontwikkeling. Het is begrijpelijk waarom veel Iraniers deze interventie door Amerika blijven voelen in hun binnenlandse zaken."












Reacties
Nieuwe reactie inzenden